Boramir!!

Tarih 1851,

Osmanli devletinde bilindigi gibi kadilik sistemi vardi ve Abdurrahman Efendi de Bagdat kadisi iken Osmanli tarafindan Bahriye Kadisi olarak tayini edildi.

Abdurrahman Efendi yillarca hizmet ettigi Bagdattan birazda duygulanarak yeni yerler taniyabilecegi duygusu ile kendisinin tayin edildigi yeni tayin yerine geldi ve o sirada Afrikaya gitmeye hazirlanan 2 Osmanli gemisinde gorevine basladi.

Gemiler Osmanli topraklarindan uzaklastikca Abdurrahman Efendi dahada heyecanlaniyordu çunku bu onun ilk deniz yolculuguydu.

Cebeli Tarik bogazini henuz gecmis Osmanli ticaret gemileri birden kendilerini okyanusun ortasinda buyuk bir firtina ile mucadele ederken buldu.

Aradan 2 hafta geçmisti ve kara gorundu lakin Osmanlilar artik amerika kitasina ulasmislardi.

Bu hatirat rotasini firtina sebebi ile kaybeden iki Osmanli gemisinin kadisi olan Abdurrahman Efendi tarafindan kaleme alinmistir.

Abdurrahman Efendi gemiden merakli bakislarla bu yeni cografyayi tanimak amaci ile inmeye basladi. Osmanli lar Birezilyanin Rio de Jenaro sehrine demir almak zorunda kalmislardi.

Abdurrahman Efendinin notlari;
Gemi kiyiya yakin bir yerde demir aldi hasar goren kisimlar tamir edilmeye baslanmisti bile. Biz sehri tanimak icin gemiden kaptanla beraber ayrildik, sehirde bizleri goren insanlardan ozellikle zenciler bizlere cok ilgi gosteriyorlardi.

Bazi zencilerin "Yo muslim" dediklerine sahit oluyorduk, bunu bizi garipsedikleri icin soylediklerini saniyorduk zira ben ulema kiyafetimle daha da dikkat cekiyordum.
Daha sonra dillerini ogrendigimiz bu insanlarin bizimle dalga gecmediklerini tam aksine Ben Muslumanim dediklerini anladik.

Birkac gun sehir turlari yaptik ve sonunda gemiye donduk lakin zenci dostlarimiz bizleri hergun ziyaret ediyorlardi. Ne yazikki gemide kimse onlarin dilinden anlamiyordu, ben Osmanlica ve Arapcamla, kaptan ise ingilizcesi ile o insanlarla anlasamiyorduk. Bizleri aksama kadar izleyip sonra gemiden ayriliyorlardi, anlam veremiyorduk.

Birkac gun sonra yanlarinda beyaz bir tercumanla donen bu esmer insanlar artik bize dertlerini anlatabileceklerdi.

Bu kisim cok enteresan dostalar:
"Ey beyaz Osmanli muslumanlar, biz zenciler hayatimiz boyunca hic beyaz musluman gormedik, ve islamin sadece zencilerin dini yani kole dini olduguna inandirildik, sizleri gorunce, kiyafetlerinizden ve namaz kilisinizdan sizinde musluman oldugunuzu anladik ve cok sasirdik..."
Biz sizden bir imam istiyoruz ve bize Islami tam olarak ogretmenizi istiyoruz...

O gece misafirler gemiden ayrilinca geminin kaptani ve Abdurrahman efendi ciddi bir istisareye basladilar.
Kaptan, bana verilen emre gore kesinlikle olmaz diyordu, buraya birezilya devletinin izni olmadan geldik, burdan biran once gitmemiz lazim, zira henuz iznimiz yok, buna ragmen musluman dostlarimizin istegi ise bizi daha zor durumda birakir zira Osmanli birezilyada misyonerlik yapiyor diye iki devlet arasinda sorun bile cikabilir... Lakin Abdurrahman Efendi, yuce dinimiz Islami ogreniniz ve ogretiniz diyor, benim dinim bana verilen emirlere ustun geliyor...
Karar senindir, eger kalirsan senin kararin ben kalma demem.

Abdurrahman Efendi gercekten islama gonul vermis alim bir insandi. Gemiler iki hafta kaldiktan sonra burdan kaldiklari yola devam ettiler.

Abdurrahman efendi gemilerin gidisini el sallayarak selamladi, ve yeni zenci ogrencileri ve beyaz tercumanla uzun bir yolculuk sonunda kendisi için hazirlanan bir eve yerlesti.

Birkaçgun icinde gunde 3 defa olmak uzere yuzlerce ogrencisine tercumani araciligi ile derlere baslayan Abdurrahman efendi bu sirada dilide ogrenmeye baslamisti.

iki ay gecmeden Abdurrahman efendi portekizceyi iyi derecede ogrendi, ve derslerin ogrencilerine çok fazla tesir etmeyisinin sebebini ogrendi...
Tercuman dersleri dogru tercume etmiyordu. Abdurrahman efendi tercumani bir ders sonrasi huzuruna cagirip sordu, efendi senin dinin nedir? Tercuman ise aslen yahudi oldugunu, uzun yillardir buralara geldigini itiraf etti.

Zenci ogrenciler bunu duyunca onu cezalandirmak isteselerde Abdurrahman Efendi islama yakisani yapti ve onu Allah a havale etti.

Artik Abdurrahman Efendi kendi derlerini kendi Portekizcesi ile yapiyordu..
Gunden gune derslere katilan ogrenciler artiyordu.

Fatihayi ve birkac sureyi bilenlere Seyh diyen bu gariban Afrikali muslumanlar bu alimin derlserinden en iyi sekilde faydalaniyorlardi.

Aradan birkac ay gecmisti, bir musluma zenci bir arkadasi ile gelmisti hocanin huzuruna, elinde birkac altin para vardi ve bunu hocaya uzatiyordu.

Abdurrahman efendi bunun anlamini sordu, musluman zenci çekinerek hocam arkadasim uzun zamandir bu parayi biriktiriyordu artik tamam parasi musluman olmaya yetiyor!!!!

Abdurrahman efendi beyninden vurulmusa dondu.

Oracikta sehadet getirerek musluman olan zenci kardesimizin paralarini hoca efendi kendisine iade etti ve onu tebrik etti. Bu akil alamaz uygulamayida tercuman yahudi insanlara benimsetmisti...Hoca emir verdi ve tum ogrencilerini bir alanda topladi, yaptigi uzun konusma ile musluman olabilemek icin gereken sartlari siraladi. Insanlar adeta sok olmuslardi, çunki yillardir kandiriliyorlardi.

3 ayda bu hutbenin tesiri goruldu ve yaklasik 7 bin kisi musluman oldu.

Abdrruahman Efendinin degindigi bir baska konu ise bu cografyada yasayan musluman zencilerin dinini gizli yasamak zorunda olmalari idi. Abdurrahman efendi bazi zamanlar sehir merkezlerine inmek istiyordu fakat onun Islam Alimi kiyafetini giymesine ogrencileri kesinlikle izin vermiyorlardi. Sebebini sorunca misyonerlerin heryerde oldugunu ve muslumanlara yaptiklari zulumleri anlatiyorlardi, hocalarina zarar gelmesini istemiyorlardi.

Abdurrahman efendi birezilyanin 5 ayri sehrinde dersler verdi. 4 yilda bircok insana ders veren Abdurrahman efendi muslumanlarin bircok cehaleti ile karsilasti, bircok defa oturup bu hale saatlerce agladi, yalvardi Rabbisine.

Abdurrahman efendi 4 uzun ve dolu yilin sonunda hasreti burnunda tuten vatanina donme karari aldi.

Surç-i lisan ettimse affola pek hizli yazdim hakkinizi helal ediniz.



Osmanli bu cografya ya keske daha onceleri gitseydi.


Hasretimizsin Osmanli, dunya sana hasret.

Saygilarimla.

Alıntıdır...