Osmanlıca-Türkçe Sözlük (İ) - Baktabul.CoM, Msn messenger ifadeleri, Avatar, gif, smiley, Resimli Siirler, izle, indir, Komik Resimler, programlar, Resimleri, Haberler

**Boramir!!** · 08-01-2008, 04:18

-İ-

i’câz (A.) [ 1 [ اعجاز .aciz bırakma. 2.şaşırtma.
i’dâdî (A.) [ اعدادی ] lise.
i’dâm (A.) [ اعدام ] yok etme öldürme.
i’lâ (A.) [ اعلا ] yükseltme yüceltme.
i’lâ edilmek yükseltilmek yüceltilmek.
i’lâm (A.) [ اعلام ] bildirme.
i’lâm edilmek bildirilmek.
i’lân (A.) [ اعلان ] ilan.
i’mâl (A.) [ اعمال ] yapma işleme.
i’mâr (A.) [ اعمار ] bayındırlaştırma mamûr etme.
i’râz (A.) [ 1 [ اعراض .yüz çevirme. 2.uzak durma.
i’tâ (A.) [ 1 [ اعطا .verme. 2.verilme. 3.ödeme. 4.ödenme.
i’tâ edilmek 1.verilmek. 2.ödenmek.
i’tâ etmek 1.vermek. 2.ödemek.
i’tâ olunmak verilmek.
i’tâk (A.) [ اعتاق ] âzâd etme özgür bırakma.
i’tikâf (A.) [ اعتکاف ] bir yere kapanma köşesine çekilerek yaşama.
i’tilâ (A.) [ 1 [ اعتلا .yükselme. 2.yüksek rütbeye ulaşma.
i’tizâl (A.) [ اعتزال ] köşesine çekilme.
i’tizâr (A.) [ اعتذار ] özür dileme.
i’vicâc (A.) [ اعوجاج ] eğrilme burkulma.
i’zâm (A.) [ 1 [ اعزام .gönderme. 2.gönderilme.
i’zâm edilmek gönderilmek yollanmak.
i’zâm etmek göndermek yollamak.
i’zâz (A.) [ 1 [ اعزاز .değer verme. 2.ağırlama.
iâde (A.) [ اعاده ] geri verme geri gönderme.
iâde edilmek geri verilmek geri gönderilmek
iâde etmek geri vermek geri göndermek.
iâde eylemek geri vermek.
iâde -i âfiyet etmek sağlığına kavuşmak.
iâde -i itibâr edilmek itibarı geri verilmek.
iâde -i ziyâret etmek ziyarete karşılık vermek.
iâdeten (A.) [ اعادة ] geri verilmek üzere.
iânât (A.) [ اعانات ] yardımlar bağışlar.
iâne (A.) [ اعانه ] yardım bağış.
iâşe (A.) [ اعاشه ] geçindirme.
ib’âd (A.) [ ابعاد ] uzaklaştırma.
ibâ’ (A.) [ اباء ] çekinme uzak durma kaçınma.
ibâ’ etmek çekinmek uzak durmak kaçınmak.
ibâd (A.) [ عباد ] kullar.
ibâdât (A.) [ عبادات ] ibadetler.
ibâdet (A.) [ عبادت ] klluk tapınma.
ibâdet etmek kulluk etmek tapınmak.
ibadetgâh (A.-F.) [ عبادتگاه ] ibadet yeri mabet.
ibâdethâne (A.-F.) [ عبادت خانه ] ibadet edilecek yer.
ibâdullah (A.) [ 1 [ عبادالله .Tanrı’nın kulları. 2.çok bol.
ibâhat (A.) [ اباحت ] helal sayma mübah görme.
ibâhî (A.) [ اباحی ] helal sayan mübah gören.
ibârât (A.) [ 1 [ عبارات .cümleler. 2.paragraflar.
ibâre (A.) [ 1 [ عباره .cümle. 2.paragraf.
ibâret (A.) [ عبارت ] meydana gelen oluşan.
ibâte (A.) [ اباته ] gece yatırma geceyi geçirtme barındırma.
ibdâ’ (A.) [ ابداع ] yeni bir şey getirme yaratma geliştirme.
ibdâ’ etmek yeni bir şey getirmek yaratmak geliştirmek.
ibdâ’kâr (A.-F.) [ ابداعکار ] yaratıcı yenilik getiren.
ibhâm (A.) [ ابهام ] belirsizlik.
ibhâmât (A.) [ ابهامات ] belirsizlikler.
ibkâ (A.) [ 1 [ ابقا .devamlılık kazandırma. 2.sınıfta bırakma.
ibkâ etmek devamlılık kazandırmak yaşatmak.
ibkâen (A.) [ ابقاء ] eski yerinde bırakarak.
ibl (A.) [ ابل ] deve.
iblâğ (A.) [ 1 [ابلاغ .bildirme. 2.ulaştırma.
iblîs (A.) [ 1 [ ابليس .şeytan. 2.hileci.
iblîsâne (A.-F.) [ ابليسانه ] şeytanca.
ibn (A.) [ ابن ] oğul.
ibrâ’ (A.) [ ابراء ] aklanma.
ibrâ’ etmek aklanmak.
ibrâm (A.) [ ابرام ] zorlama.
ibrânâme (A.-F.) [ ابرانامه ] aklanma belgesi.
ibrâz (A.) [ ابراز ] gösterme.
ibrâz edilmek gösterilmek.
ibrâz etmek göstermek.
ibre (A.) [ 1 [ ابره .iğne. 2.gösterge.
ibret (A.) [ عبرت ] hayat dersi.
ibretâmîz (A.-F.) [ عبرت آميز ] ibret verici ders verici.
ibretbahş (A.-F.) [ عبرت بخش ] ibret verici.
ibreten (A.) [ عبرة ] ibret olsun diye ibret olarak.
ibrîk (A.) [ ابریق ] ibrik ıbrık su şarap gibi sıvı konulan kap.
ibrişim (F.) [ ابریشم ] ipek ibrişim.
ibtâl (A.) [ ابطال ] geçersiz kılma kaldırma bozma.
ibtâl edilmek geçersiz kılınmak kaldırılmak bozulmak.
ibtâl etmek geçersiz kılmak kaldırmak bozmak.
ibtidâ (A.) [ 1 [ ابتدا .ilkin önce. 2.başlangıç. 3.başlama.
ibtidâ’ etmek başlamak.
ibtidâ’î (A.) [ 1 [ ابتدائی .ilkel. 2.ilkokul.
ibtidâr (A.) [ ابتدار ] başlama girişme.
ibtidâr edilmek başlanmak girişilmek.
ibtidâr etmek başlamak girişmek.
ibtihâc (A.) [ ابتهاج ] sevinme.
ibtilâ (A.) [ ابتلا ] tutkunluk müptelalık düşkünlük
ibtinâ (A.) [ 1 [ ابتنا .bina etme. 2.dayanma. 3.bina edilme.
ibtinâ etmek 1.kurmak. 2.dayanmak.
ibtinâ’en (A.) [ ابتناء ] dayanarak.
ibzâr (A.) [ ابزار ] gösterme.
îcâb (A.) [ ایجاب ] gerekme gerek.
îcâbât (A.) [ ایجابات ] gereklilikler gerekler.
icâbet (A.) [ 1 [ اجابت .kabul edilme. 2.uyma.
icâbet etmek uymak muvafakat etmek.
îcâd (A.) [ 1 [ ایجاد .var etme yaratma. 2.icat.
îcâd edilmek 1.var edilmek yaratılmak. 2.icat edilmek buluş yapılmak.
îcâd etmek 1.var etmek yaratmak. 2.icat etmek buluş yapmak.
icâleten (A.) [ عجالة ] aceleyle acele olarak.
îcâr (A.) [ 1 [ ایجار .kiralama. 2.kiraya verme. 3.kira.
îcâr edilmek kiraya verilmek.
îcâr etmek kiraya vermek.
icâre (A.) [ اجاره ] kira geliri.
îcâz (A.) [ ایجاز ] veciz anlatma özlü söyleme.
icâzet (A.) [ 1 [ اجازت .izin. 2.mezuniyet belgesi diploma.
icâzetnâme (A.-F.) [ اجازت نامه ] diploma.
icbâr (A.) [ اجبار ] zorlama.
icbâr edilmek zorlanmak.
icbâr etmek zorlamak.
iclâl (A.) [ اجلال ] ululama.

icmâ’ (A.) [ اجماع ] bir araya getirme.
icmâl (A.) [ 1 [ اجمال .özetleme. 2.özet. 3.toplam.
icmâl edilmek öçetlenmek.
icmâl etmek özetlemek.
icmâlen (A.) [ اجمالا ] özetle özetleyerek.
icmâlî (A.) [ اجمالی ] derli toplu özet halinde.
icrâ (A.) [ 1 [ اجرا .yürütme yapma yerine getirme. 2.yapılma yerine getirilme
yürütülme.
icrâ edilmek yürütülmek yapılmak yerine getirilmek.
icrâ etmek yürütmek yapmak yerine getirmek.
icrâât (A.) [ اجراآت ] yapılanlar.
ictihâd (A.) [ 1 [ اجتهاد .çalışma çabalama. 2.görüş. 3.dinî kaynaklar ışığında
görüş bildirme.
ictimâ’ (A.) [ 1 [ اجتماع .toplanma bir araya gelme toplantı. 2.toplum.
ictimâ’ etmek toplanmak bir araya gelmek.
ictimâât (A.) [ اجتماعات ] toplantılar bir araya gelişler.
ictimâî (A.) [ اجتماعی ] toplumsal sosyal toplumbilimsel.
ictimâileşme (A.-T.) sosyalleşme sosyalizasyon.
ictimâîleşmek sosyalleşmek.
ictimâiyyât (A.) [ اجتماعيات ] sosyoloji toplumbilim.
ictimâiyyâtçı (A.-T.) sosyolog toplumbilimci.
ictimâiyyûn (A.) [ اجتماعيون ] sosyologlar toplumbilimciler.
ictinâb (A.) [ اجتناب ] kaçınma uzak durma çekinme.
ictinâb etmek kaçınmak uzak durmak çekinmek.
ictisâr (A.) [ اجتسار ] yüreklenme cesaret bulma.
ictisâr etmek cesaretlenmek cesaret bulmak.
îd (A.) [ عيد ] bayram.
îd -i adhâ [ عيد اضحی ] kurban bayramı.
îd -i fıtr [ عيد فطر ] ramazan bayramı şeker bayramı.
idâme (A.) [ ادامه ] devam ettirme sürdürme.
idâme edilmek sürdürülmek devam edilmek.
idâre (A.) [ 1 [ اداره .döndürme. 2.çekip çevirme yönetme. 3.devlet dairesi.
4.yönetim.
idâre -i maslahat etmek işleri öyle veya böyle idare etmek.
idâre -i örfiyye [ اداره عرفيه ] sıkıyönetim.
idârehâne (A.-F.) [ اداره خانه ] yönetim bürosu.
idârî (A.) [ اداری ] yönetimsel.
idbâr (A.) [ ادبار ] talihsizlik.
iddiâ (A.) [ 1 [ ادعا .düşüncesinde ısrar etme. 2.dava etme. 3.inat.
idhâl (A.) [ 1 [ ادخال .içeri alma sokma. 2.yurt dışından getirme dışalım ithal.
idhâl edilmek 1.içeri alınmak sokulmak. 2.dışalım yapılmak.
idhâl etmek 1.içeri almak sokmak. 2.yurt dışından getirmek dışalım yapmak
ithal etmek.
idhâlât (A.) [ ادخالات ] ithalat dışalım malları.
îdiyye (A.) [ عيدیه ] bayramlık bayram bahşişi.
idmân (A.) [ 1 [ ادمان .alıştırma. 2.spor egzersiz.
idrâk (A.) [ 1 [ ادراک .kavrama anlama. 2.erişme.
idrâk edilmek 1.kavranmak anlaşılmak. 2.yaşanmak.
idrak etmek1.kavramak anlamak. 2.yaşamak görmek.
idrâr (A.) [ ادرار ] sidik.
îfâ (A.) [ 1 [ ایفا .yapma yerine getirme. 2.ödeme.
îfâ edilmek 1.yapılmak yerine getirilmek. 2.ödenmek.
îfâ etmek 1.yapmak yerine getirmek. 2.ödemek.
îfâ -yı vazife [ ایفای وظيفه ] görev yapma.
îfâ -yı vazife etmek görev yapmak görevini yerine getirmek.
ifâdât (A.) [ افادات ] ifadeler.
ifâde (A.) [ افاده ] söylem anlatım dile getirme.
ifâde edilmek anlatılmak belirtilmek dile getirilmek.
ifâde etmek anlatmak belirtmek dile getirmek.
ifâkat (A.) [ افاقت ] iyileşme.
ifâkat bulmak iyileşmek.
ifâze (A.) [ 1 [ افاضه .taşma. 2.bereketlendirme.
iffet (A.) [ عفت ] namusluluk namus düşkünlüğü.
ifhâm (A.) [ افهام ] anlatma.
ifhâm etmek anlatmak.
iflâh (A.) [ افلاح ] rahata erme kurtulma.
iflâh etmek ondurmak dertten kurtarmak.
iflâh olmak iyileşmek kurtulmak.
iflâs (A.) [ افلاس ] her şeyini yitirme bitip tükenme.
ifnâ (A.) [ افنا ] yok etme.
ifrâğ (A.) [ افراغ ] dökme boşaltma.
ifrât (A.) [ افراط ] aşırıya kaçma.
ifrâtkâr (A.-F.) [ افراطکار ] aşırıya kaçan.
ifratperestî (A.) [ افراط پرستی ] aşırıcılık.
ifrâz (A.) [ 1 [ افراز .parçalara bölme. 2.parselleme. 3.salgı.
ifraz edilmek salgılanmak çıkarılmak.
ifrâzât (A.) [ 1 [ افراضات .salgılar. 2.parsellemeler.
ifrît (A.) [ عفریت ] mitolojik canavar.
ifsâd (A.) [ 1 [ افساد .bozma. 2.bozgunculuk yapma.
ifsâd etmek bozmak fesada sürüklemek.
ifşâ (A.) [ افشا ] açığa vurma.
ifşâ edilmek açığa vurulmak.
ifşâ etmek açığa vurmak.
ifşâât (A.) [ افشاآت ] açığa vurmalar.
iftâr (A.) [ 1 [ افطار .oruç açma. 2.Ramazan ayında verilen akşam yemeği.
iftâr etmek oruç açmak.
iftâriyye (A.) [ افطاریه ] iftarlık iftar için hazırlanan yiyecek.
iftihâr (A.) [ افتخار ] övünme kıvanma kıvanç.
iftihar etmek övünmek gurur duymak.
iftihâr etmek övünmek kıvanç duymak.
iftikâr (A.) [ افتقار ]yoksulluk çekme.
iftirâ (A.) [ افترا ] birine işlemediği suçu yıkma.
iftirâk (A.) [ افتراق ] ayrılık.
iftirâs (A.) [ افتراس ] parçalama.
iftitâh (A.) [ 1 [ افتتاح .açılış. 2.başlama.
iftizâh (A.) [ افتضاح ] rezillik skandal.
iğbirâr (A.) [ اغبرار ] kırılma alınma gücenme.
iğfâl (A.) [ 1 [ اغفال .aldatma kandırma. 2.ırza geçme.
iğfâl edilmek 1.aldatılmak kandırılmak. 2.ırzına geçilmek.
iğfâl etmek 1.aldatmak kandırmak. 2.ırzına geçmek.
iğlâk (A.) [ اغلاق ] üstü kapalı konuşma.
iğlât (A.) [ اغلاط ] yanıltma.
iğmâz (A.) [ اغماض ] görmezden gelme göz yumma.
iğnâ (A.) [ اغنا ] zengin etme kimseye muhtaç olmayacak hale getirme.
iğrâk (A.) [ 1 [ اغراق .boğma. 2.abartma.
iğtinâm (A.) [ 1 [ اغتنام .ganimet bilme. 2.ganimet alma.
iğtişâş (A.) [ اغتشاش ] karışıklık kargaşa anarşi.
iğtişâşât (A.) [ اغتشاشات ] karışıklıklar anarşiler.
iğvâ (A.) [ اغوا ] azdırma ayartma.
iğvâ etmek azdırmak ayartmak.
ihâle (A.) [ احاله ] havale etme bırakma.
îhâm (A.) [ ایهام ] iki anlama gelen kelimenin uzak anlamını kasdetme.
ihânet (A.) [ اهانت ] hainlik.
ihâta (A.) [ 1 [ احاطه .kavrama. 2.kuşatma sarma.
ihâta edilmek çevrelenmek sarılmak kuşatılmak.
ihâta etmek 1.kavramak. 2.kuşatmak sarmak.
ihbâr (A.) [ اخبار ] bildirme haber verme.
ihbar etmek bildirmek haber vermek.
ihbârnâme (A.-F.) [ اخبارنامه ] bildiri kağıdı.
ihdâ (A.) [ اهدا ] hediye etme.
ihdâ edilmek hediye edilmek.
ihdâ etmek hediye etmek.
ihdâs (A.) [ احداث ] kurma oluşturma meydana getirme.
ihdâs edilmek kurulmak oluşturulmak meydana getirilmek.
ihdâs etmek kurmak oluşturmak meydana getirmek.
ihdas olunmak kurulmak oluşturulmak konulmak.
ihfâ (A.) [ اخفا ] gizleme saklama.
ihfâf (A.) [ اخفاف ] hafife alma.
ihkâk (A.) [ احقاق ] hakkını verme.
ihkâk -ı hak [ احقاق حق ] hakkını verme.
ihlâ (A.) [ اخلا ] boşaltma.
ihlâk (A.) [ اهلاک ] helak etme yok etme öldürme.
ihlâl (A.) [ اخلال ] bozma lekeleme halel getirme.
ihlâl edilmek bozulmak halel getirilmek.
ihlâl etmek bozmak halel getirmek.
ihlâs (A.) [ اخلاص ] içtenlik dürüstlük.
ihmâl (A.) [ اهمال ] önemsememe savsaklatma.
ihmâlkâr (A.-F.) [ اهمالکار ] ihmalci.
ihrâc (A.) [ 1 [ اخراج .çıkartma. 2.dışsatım yurt dışına gönderme.
ihrâc edilmek 1.çıkarılmak. 2.dışsatım yapılmak ihraç edilmek.
ihrâc etmek 1.çıkarmak. 2.dışsatım yapmak ihraç etmek.
ihrac olunmak çıkarılmak.
ihrâcât (A.) [ 1 [ اخراجات .çıkarmalar. 2.dışsatımlar.
ihrâk (A.) [ احراق ] yakma.
ihrak edilmek yakılmak.
ihrak olunmak yakılmak.
ihrâm (A.) [ احرام ] hac zamanı giyilen beyaz giysi.
ihrâz (A.) [ احراز ] kazanma elde etme.
ihraz etmek kazanmak elde etmek.
ihsâ (A.) [ احصا ] sayma.
ihsâî (A.) [ احصائی ] sayım ile ilgili istatistik.
ihsâiyyât (A.) [ احصائيات ] istatistik.
ihsâiyye (A.) [ احصائيه ] istatistik.
ihsân (A.) [ 1 [ احسان .bağış. 2.iyilik.
ihsâs (A.) [ احساس ] hissettirme.
ihtâr (A.) [ اخطار ] uyarı hatırlatma.
ihtâr edilmek uyarılmak hatırlatılmak.
ihtâr etmek uyarmak hatırlatmak.
ihticâc (A.) [ احتجاج ] kanıt gösterme.
ihtidâ (A.) [ اهتدا ] hidayete erme müslüman olma.
ihtidâ etmek hidayete ermek müslüman olmak.
ihtifâ (A.) [ اختفا ] gizlenme.
ihtifâl (A.) [ احتفال ] anma töreni.
ihtikâr (A.) [ احتکار ] vurgun.
ihtilâc (A.) [ 1 [ اختلاج .çırpınma. 2.seğirme.
ihtilâf (A.) [ اختلاف ] uyuşmazlık.
ihtilâfat (A.) [ اختلافات ] uyuşmazlıklar.
ihtilâl (A.) [ 1 [ اختلال .bozukluk arıza. 2.ihtilal.
ihtilâlat (A.) [ 1 [ اختلالات .bozukluklar. 2.ihtilaller.
ihtilâm (A.) [ احتلام ] düşazma şeytan aldatması.
ihtilâs (A.) [ اختلاس ] zimmetine para geçirme para çalma.
ihtilât (A.) [ 1 [ اختلاط .karışma. 2.görüşme kaynaşma.
ihtilât etmek karışmak.
ihtimâl (A.) [ 1 [ احتمال .olasılık. 2.yüklenme. 3.belki.
ihtimal ki (A.-F.) [ احتمال که ] belki de muhtemelen.
ihtimal vermek sanmak tahmin etmek.
ihtimâlât (A.) [ احتمالات ] olasılıklar.
ihtimâm (A.) [ اهتمام ] özen.
ihtinâk (A.) [ اختناق ] boğulma.
ihtirâ (A.) [ اختراع ] icat buluş.
ihtirâat (A.) [ اختراعات ] buluşlar.
ihtirak (A.) [ احتراق ] yanma.
ihtirâm (A.) [ احترام ] saygı duyma hürmet etme.
ihtirâmen (A.) [ احتراما ] saygıyla saygı duyarak.
ihtirâs (A.) [ احتراص ] aşırı hırs.
ihtirâz (A.) [ احتراز ] kaçınma çekinme uzak durma geri duma
ihtirâz etmek kaçınmak çekinmek uzak durmak geri durmak.
ihtisâr (A.) [ اختصار ] kısaltma özetleme.
ihtisâr edilmek kısaltılmak özetlenmek.
ihtisâr etmek kısaltmak özetlemek.
ihtisâren (A.) [ اختصارا ] özetle kısaltarak kısaca.
ihtisâs (A.) [ اختصاص ] uzmanlık.
ihtişâm (A.) [ احتشام ] görkem.
ihtitâm (A.) [ اختتام ] sona erme.
ihtivâ (A.) [ احتوا ] içerme.
ihtivâ etmek içermek.
ihtiyâc (A.) [ 1 [ احتياج .gereksinim2.yoksulluk.
ihtiyâcât (A.) [ احتياجات ] gereksinimler.
ihtiyâl (A.) [ احتيال ] hile yapma.
ihtiyâr (A.) [ 1 [ اختيار .seçme. 2.seçilme. 3.seçme hakky. 4.yaşlı.
ihtiyârî (A.) [ اختياری ] kişisel seçime bağlı isteğe bağlı.
ihtiyât (A.) [ 1 [ احتياط .tedbirli davranış. 2.yedek.
ihtiyâten (A.) [ احتياطا ] tedbirli davranarak ihtiyatlı olarak.
ihtiyatkâr (A.-F.) [ احتياط کار ] tedbirli ihtiyatlı.
ihtizâr (A.) [ احتضار ] can çekişme.
ihtizâz (A.) [ اهتزاز ] titreme titreyiş.
ihvân (A.) [ اخوان ] dostlar.
ihyâ (A.) [ 1 [ احيا .diriltme yaşatma. 2.canlılık kazandırma. 3.geceyi ibadet
ederek geçirme.
ihyâ olunmak yaşatılmak canlandırılmak.
ihzâr (A.) [ 1 [ احضار .çağırma huzura getirme. 2.hazırlama. 3.hazırlanma.
ihzar etmek 1.hazırlamak. 2.getirmek.
ihzârî (A.) [ احضاری ] hazırlayıcı.
ik’âd (A.) [ اقعاد ] oturtma.
îkâ (A.) [ ایقا ] yapma.
îka etmek vermek bırakmak.
ikâb (A.) [ عقاب ] ceza.
ikâl (A.) [ 1 [ عقال .bağ. 2.köstek pranga.
ikâme (A.) [ 1 [ اقامه .kaldırma. 2.oturma. 3.yerine koyma.
ikâme etmek yerine koymak.
ikâmet (A.) [ 1 [ اقامت .oturma. 2.namaza durma.
ikâmetgah (A.-F.) [ اقامتگاه ] oturma yeri.
îkâz (A.) [ 1 [ ایقاظ .uyandırma. 2.uyarma.
îkâz edilmek uyarılmak.
îkâz etmek uyarmak.
ikbâl (A.) [ 1 [ اقبال .talih. 2.mutluluk.
ikdâm (A.) [ اقدام ] girişim.
iklîm (A.) [ 1 [ اقليم .ülke yer diyar. 2.coğrâfî yaşam koşulları.
ikmâl (A.) [ 1 [ اکمال .tamamlama bitirme. 2.bütünleme.
ikmâl edilmek tamamlanmak bitirilmek.
ikmâl etmek tamamlamak bitirmek.
iknâ (A.) [ اقناع ] razı etme.
iknâ etmek razı etmek.
ikrâh (A.) [ اکراه ] tiksinme iğrenme.
ikrâh etmek tiksinmek iğrenmek.
ikrâhen (A.) [ اکراها ] tiksinerek iğrenerek.
ikrâm (A.) [ 1 [ اکرام .cömertlik. 2.sunma armağan etme.
ikrâmiyye (A.) [ 1 [ اکراميه .bahşiş. 2.ikrâm olarak verilen para veya eşya.
ikrâr (A.) [ 1 [ اقرار .itiraf. 2.dile getirme. 3.kabullenme.
ikrâr etmek 1.itiraf etmek. 2.dile getirmek. 3.kabullenmek.
ikrâz (A.) [ اقراض ] borçlandırma borç verme.
iksîr (A.) [ اکثير ] olağanüstü etkileri olan şurup.
iktibâs (A.) [ اقتباس ] alıntı.
iktibâs edilmek alınmak.