Gurbetin bir kösesinde
Hasret sana yetti anne
Anlatilmaz dert icinde
Bir gün daha bitti anne

Ne gelen oldu ne giden
Ne halimi sual eden
Yanlizliklar icinde ben
Bu bayramda bitti anne
Hasret sana yetti anne

Anne,anne,anne,anne
Bu bayramda bitti Anne

Her gün böyle Derbederim
Ümitlerim bitti anne
Paramparca olmus dünyam
Ne hallere düstüm anne

ona bağırırsınız, çemkirirsiniz; bilerek canını yakarsınız – o yine ordadır.
mutlusunuzdur, gider öpersiniz ya da sinirleriniz bozulmuştur, terslersiniz – o yine ordadır.
hani o yere göğe sığdıramadığınız denyo için tartıştığınız zamanlarda, “sanane, karışma bana !” diye ısırdığınızda ve birkaç ay sonra o denyo, denyoluğunu yapıp, kayıplara karıştığında – yine “kimse için üzülme, sen benim canımsın” diyen de odur.

size başka hiçkimsenin veremeyeceğini vermiş olan; genlerini paylaşmış olandır.
açık kahve gözlerinizde, uzun kirpiklerinizde, damarlı ellerinizde yaşar.
fobilerinizde, evhamınızda, kırılganlığınızda onun izlerini görürsünüz.

bir de yokluğu vardır ki, düşüncesi bile çıldırtıcıdır.
tek bir tesellisi vardır: aynı solucanların, kurtların, larvaların; aynı hiçliğin yolcusu olmak.

biliyorum aklın hep bende.
ya üzülürse, ya ağlarsa, ya kırarlarsa diye.
ben de sendeyim anne!
en az senin bende olduğun kadar.

Utanıpta söyleyemiyorum,çok kırdım,çok üzdüm,çok pişmanım annem Seni Çoook Seviyorum.