Bilmezsin çocuk olmayı


Kız doğmuşsan çatılmıştır kaşları babanın


Sana baktıkça kendinden utanır anan


Yürek işte, yine de istersin kucağına sokulmayı..




Beş yaşında sürerler yaylaya


Davar güdersin süt sağarsın yedisinde


On üç yaşın henüz ertesinde


Bir bakarsın, kul olmuşsun ağaya...



Sevmek bir gülün yaprağıdır bazen


Belki yeni doğmuş kuzunun bakışları


Yüreğine sevda diye koyduğun dokunuşları


Her sabah sessizce silersin gözlerinden...



Beni bu yüzden vurdular


Bir gün vazgeçtim kadın olmaktan


İnsan olmak istedim diye kovdular


Sustum, ar ettim kendime yalvarmaktan..



İstanbul büyük şehir saklardı beni


Er'im Süleyman, tanıyınca sevdalı yüreğini


Bir kız verdim ona gözleri mavi, saçları siyah


Yüreğimde sakladım..Kadınım..! Diyen sözlerini...










Deli sevdalı yürek


İnat etti okuttu beni


Akşam gelip "yaz şimdi! " diyerek..



Alın teri, sabır, direnç ve emek


Sevgi dediğin şey bir mavi hüzün


Sonrasında bir buluta gülümsemek


Üzülme kadın! Gülmeli yüzün...



Sen insansın, sen ki sevdasın


Yüreğin öyle büyük öyle derin ki


Bir katre gözyaşın çığ olur düşer


En derin okyanusa sığdıramazsın...


........................................



Üç yaşındaydı Nazlı


Ana kuzusu can katığı sevda çiçeğim


Ne anlar ölümden, ne bilir öksüzlüğü


Ağam vurma ne olur, vurulur sevdiceğim..



Süleyman iştedir, kan ter içinde


Canı sıkkındı sabah aklı bendedir


Uyumadı tüm gece dolandı durdu


Emanetim dediği şimdi sendedir...


Bırak beni gideyim namusum temiz


Kaç sabaha birlikte uyandı gözlerimiz


Aynı gökyüzüne sevdalıydık biz ağam


Mertlik dediğin canda, namertlik bedendedir..



...........................................


En zoru neydi biliyor musun?


Sımsıcak ellerin avucunda soğumak


Bir de o mavi bakışların göz yaşlarında


Mecalsiz kalırken bedenin, hayata yorulmak...


Süleyman sustu bilirim


Gömdü yüreğine öfkesini katıksız


Sözü vardı bana, yemin verdi o akşam


Nazlı için demişti,


En namussuz kavgada, bilerek yenilirim...



Yaşamak dediğin, bazen


Kavgada, vurmak değildi


Nazlı doğdu


Biz kaybettik


Onlar yenildi......






Uğur Deniz Ülkegül