ar_ay

Su, kendine sırdaş arıyordu. Önce buluta verdi sırrını. Ağır geldi sır
>> buluta. Sağanak sağanak döktü suyun tüm sırlarını. Sonra göle gitti su.
>> Ona anlattı derdini. Bu arada bulut suyun sırrını yağmur yapıp, dolu
>> yapıp, kar yapıp savurduğu için, zaman zaman taşıyordu göl ve suyun sırrı
>> iyice açığa çıkıyordu. Sonra nehre verdi su sırrını. Nehir aldı suyun
>> sırrını çekti gitti. Dereye verdi. Dere biraz daha yavaş olsada nehirden
>> , o da götürdü suyun sırrını bir başka bilinmeze... Çağlayanlar,
>> şelaleler, akarsular.. Hepsi kayboluyordu bir anda. Sonra bir gün su
>> takip etti dereyi. Dereye okyanusa kavuşunca farketti su, bütün
>> sırlarının akarsularla, çağlayanlarla, ırmaklarla... okyanusa
>> taşındığını. Karar verdi su. Sırrını okyanusa verecekti. Öyle de yaptı
>> zaten. Tüm sırlarını okyanusa verdi. Artık suyun sırrını okyanustan
>> başkası bilmiyordu. Ne taştı okyanus, ne bir başkasına taşıdı suyun
>> sırrını, ne de kurudu.... geçen karşılaştık suyla. Bir bardaktaydı.
>> Suskundu. Çok uğraştım konuşturamadım. Ben tam giderken "Dur !'' dedi su.
>> Durdum! .. Okyanus yürekli dostlar bulmadan sakın konuşma! Taşıyamazlar,
>> kaldıramazlar senin yükünü, canını yakarlar, utandırırlar.'' dedi. Hep
>> cevrenizde OKYANUS yürekli dostlarinizın olmasi dileği ile ...
>>