MAVICI

Daha 17 yasindaydim. Sevdigimle evlenmis ve hayallerim gerceklesmeye baslamisti. Daha genctim ve hemen evlat sahibi olmak istemiyordum. Once gezmeyi ve kendi evimin olmasini istiyordum. Benim dusuncelerimde cocuk olsaydi aşağıda anlatacaklarımın hic biri olmazdi. Hayallerimden hep geri kalirım diye dusunuyordum. Nekadar da yanilmisim megerse... İstemeyerek hamile kalmistim. Normalinde dunyanin en mutlu insani olacagim zamanda cok mutsuzdum. Korktugum basima gelmisti. Ne yapacagimi bilemedim. Kocamin haberi yoktu bu durumdan. Soylemeyi de dusunmuyordum. Neyse bizim burda (Avustralya) herkez kurtaj yaptiriyordu. Burada normal karşılanan bir davranıştı. (Ama aslinda bir insanin yapabileceği en anormal şeydi). Karar vermistim, bu bebegi aldiracaktim. Randevu almistim ve hersey hazirdi. Yarin kurtulacaktim.

O aksam bi ruya gordum, bembeyaz bi kus vardi ve ben kusu bogmaya calisiyordum. Kus bas bas bagiriyordu. Hala bu ruyayi unutamiyorum. Kus "beni oldurme" diyordu. "Beni oldurursen sende olursun" diyordu. Hep ayni seyleri tekrarliyordu. "Beni oldurursen sende olursun" diye tekralayip duruyordu.

Terler icinde uyanmistim. Sabah oldugunda hastanenin yolunu tuttum. Simdi dusunuyorum. Nasilda vicdansızlik yapmisim, ne kadar cani insafsizmisim. Hastaneye girdigimle ciktigim bir oldu. Daha ne yaptigimin farkina bile varamadim. Evet minik yavrumun canina kiydim. O gunahsiz, sucsuz melek yavrumun canina kiydim. Benim hakkimda dusundugunuz ve soylediginiz herseye katiliyorum. Hatta daha fazlasina bile. Cunku ben insafsizca davrandim. Aradan 4 yil gecmesine ragmen vicdan azabim gun gectikce beni yiyip bitiriyor. Herhalde bunun sebebinin biri de doktorun gecen yil bana soylediklerinden kaynaklaniyor. Hic bir zaman cocuk sahibi olamiyacagim. Yuce Rabbim bana bir evlat nasip etmis fakat ben istememiştim. Simdi de ben istiyorum ama Rabbim vermiyor. Dualarınızı bekliyorum...