Hiç Kimse Ve Hiç Bişey Hakkinda Her Bişey
PATİKA YOLLAR...
bir bebek tazeliğinde söz verilmiş hayatları, aşkları, alışılmışlıkları ve sıradanlıkları doldurmuş sepetine patika bir yoldan aşağı indi küçük kız. saçlarındaki örgüler aslında birer hatırlatma değildi hayata dair. ve aslında hiçbir yan anlam içermiyordu tüm bu şekilleri..
basit ve sıradan..
doğal ve olduğu gibi..
içinden gelenleri dışında yansıtmayı görev edinmiş kendine..
sonra kız durdu..
artık patika yol karanlıktı.. ve birden tek başına ve yapayalnız olduğunu hissetti.. kokrtu.. hayat bu kadar da zor olmamalıydı ama zordu işte.. yola devam etmekle, aynı yerde durakalmak arasında yaşadığı gelgitler onu hırpalıyor, yorgun bırakıyor ve tüm enerjisini emiyordu küçük kızın..
ağlamaya başladı.. korkuyor muydu? birini mi istiyordu elinden tutup karanlıkta destek olacak? yoksa birini mi istiyordu elinden tutup onu karanlıktan çıkaracak? belki de küçük kız hiç karanlıktan çıkmak istemediği için ağlıyordu.. belki de mutluluktan.. bilinmez...
bilinen tek şey yaşadığı kararsızlıktı.. korkmalıydı.. korkuyordu..
gitmekle durmak arası bir yerde.. yeniden başlamakla dönmek arası saatler yaşıyordu..
|