MAVICI

Sen küçükken kullandığın bir eşyanı sokağa atamazdın.Birkaç gün boyunca düşünürdün.Attığın zaman da defalarca eskimiş ve atılması gereken- eşyana bakar gözlerin dolar,için kıyılırdı.Belki de...
Sonra pişman olup attığın yere gider uzunca bir süre arardın.Ama artık iş işten geçmiş olurdu.

Hiç unutmazsın değil mi? Birgün Gölbaşı da idin İlkokul beşe geçmiştin.Yaşın on,bilemedin on bir.Öğleden sonra okuldan dönüyorsun.Ev zaten okula yakın;çocuk adımıyla beş dakika.Tam yolu yarılamışken Fırıncı Memetlerin evinin önünde küçük bir çanta bulmuştun...Çanta da fiyakaydı.En sevdiğin renklerden;lacivert,üzerinde beyaz puntolarla NIKE yazıyor.
Kerata!Nasıl da sevindindi.Eve varana kadar şu beş dakikalık yol Fizan oldu mübarek!...Anam git git bitmiyor.Ne de uzamıştı.

(Ancak zamana ihtiyaç duyduğumuzda yol uzar.)

-Çanta da kaliteli işin aslı.Hakikaten temiz mal.Gavurlar bu işi biliyor.Sen öyle uyurken adam yememiş içmemiş bir NIKE çanta yapmış ki bakmaya kıyamazsın.

Ne kadar da severdin o çantayı.Yanından ayırmazdın.Okulda az mı hava attın?Üzerine basarak az mı sınıf atladın?

-Almanya dan emmim getirdi.

Gölbaşı da her evin bir yakını illa da Almanya da dır.
Sanki inandık!Emmin Almanyadan geleli on sene olduydu nerdeyse.
-Emmim Almanya dan getirdi.İçinde çukulata da vardı ama yedim.Siz görmediniz.
Nasıl olsa yemişsindir.Karnını yarıp içine mi bakacağız.Yemişsindir işte!

Uzun süre kullandın.Eskittin,yüzüne bakılmaz ettin.Artık çöpe atma zamanı geldi.Evinizin karşısında bir inşaat temeli vardı,çöpleri tüm mahalle o temele atıyordu.Belediyenin çöp arabası günde bir gelip alıyordu.Temele atmaya giderken nasıl da yavaş gidiyordun.

-Atsam mı atmasam mı?

Bir attın bir aldın...Bir attın bir aldın...
Ne kadar da aciz düştündü bir kıytırık çanta karşısında.En son erkekliğin tuttu da öyle attın.Ama birkaç gün unutamadın bu caniliğini...İnsan sevdiği bir eşyasını nasıl olur da sokağa atardı.Olacak şey miydi?
Senin şu kadar zaman kahrını çeksin karda kışta&sen tut...

-Cık cık cık...