yaremce

Her sevdiğin sevecek diye ağlıyorsun ama zorla herkes herkesi sevemez ki! Sırf iyi bir insansın, âşıksın, hayatının anlamı o diye, o seni sevemez ki!
Her şeye hükmedilebilir belki, her şeye sahip çıkabilirsin, belki bir gün dünyanın hâkimi bile olabilirsin ama bir kalbe hükmedemezsin ki.
Her gece dua da edebilirsin, ona şiirlerde yazabilirsin, hıçkırarak saatlerce ağlayabilirsinde ama beni sev diyemezsin, sen sev desende o istese de zorla sevemez ki!

Kalbi insanın söz dinler mi hiç!



Hafızası durur mu insan yüreğinin ve bir kalp boyun eğebilir mi o asilliğiyle?
En çok sevgisi karşılıksız olup, sevdiğini elde edebilmiş ama kalbindeki sevgiyi kazanamamış insanlara üzülürüm. Sevilmeyeni yanında tutmak kadar acı ve hüzünlü bir şey yoktur. Sırf sen seviyorsun diye acıyıp terk edilememek
hele en hazini en acısıdır. Zorla kimse kimseyi sevemiyor, ancak seveni bulduğunuz da mutlu olabiliyorsunuz. Bir de bizi sevipte bizimde sevdiklerimiz vardır ancak haberdar değilizdir.
Kalbimizde bir taş, boğazımızda bir yumruk oluşur da sevdiğimizi söyleyemeyiz. Kalp kırıklıkları aptalca gururlar hakim olur bütün duygularımıza,
küçücük bir hatayı bile büyütür devasa bir kabusa çeviririz. Bu eşimiz, sevgilimiz, annemiz, kardeşimiz hatta kendimiz bile olabiliriz.
Çok sevdiğimizden kırılmış kalbimizin, ya yine yaklaştırırsam yine kırılırsa diye korku ve panikle mesafeleri koyarız. Mesafeler önümüzde koca bir dağ olur,
dağlarda ki soğuk karlar kalbimizi üşütür yine yalnız kalırız da sevdiğimizi anlatamayız. Ta ki bir gün onları tamamen kaybedip gittiklerinde
ancak seni çok seviyorum diyebiliyoruz. Ama neye yarar o bizi duyamadıktan ya da geçen o sevimsiz vakitlerden, yıllardan sonra. Yakınlarında olduklarında affedebilmek ne mümkün, kaybettiğimizde kendimizi affedebilmek kadar imkânsızdır. O kadar vakit azdır ki zorla sevdiremesek bile kendimiz sevdiğimizi ortaya koymalıyız. Kim bilir belki o da sevgisini ortaya koyamayanlardandır.
Belki sizin onun için çektiğiniz acı kadar, o da sizin için acı çekiyordur. Onun da boğazında acı veren bir yumruk vardır. Belki sadece biraz gururunuz incinir, utanır acı çekersiniz incindiğiniz de ama kaybettikten sonra yada geç kaldıktan sonra söylemekten iyidir. O kahredici pişmanlığı yaşayıp, çaresizce gözünüzden yaşlar dahi akmamaya başladığında pişman olmaktansa. Gözyaşlarım neden akmıyor demektense, duygularını kendine küstürmeden sevdiğini söyle. Ama sever ama sevmez, dilinden o sözcükler dökülsün yeter. Yeter ki için de bir zehir kalmasın. Belki çok sevilir belki karşılık bulamazsın.

Olsun sevildiğini bilmekte, sevdiğini söylemekte güzel.

Sevgini tek başına yaşamakta

Sevilmiyorsan da zorla sevdiremezsin,
sevmiyorsan da zorla sevemezsin....



D.D

kurtreis

Yine bu gece bizi aldınız anlatılmaz ve tarif edilemez yalnızlığımızda bizi huzunlere götürdünüz duygular içimizdeki acıların yeşermesini sağladı o kadar mükemmel anlatım ki insan ağlamamak için kendini zorluyor anlatılanlar her insanın hayatında mutlaka yaşadığı bir olayın değerlendirmesi gibi çok acı versede pişmanlıklar insanı üzsede yaşananlardan bir şeyler elde edebilmek ve bunları paylaşabilmek dürüst ve doğru bir şekilde insanı azda olsa mutlu ediyor insan bazen duygularını anlatamıyor yada anlattıklarını karşısındaki anlamak istemiyor işte o zaman insan kendini ve yaptıklarını düşünüyor ve hiç istemesede keşke diyor işte bu keşkeler insan hayatında dönüm noktaları oluyor ama keşkeler birikince artık dönecek bir yer kalmıyor insan o zaman pişmanlıkları ile yalnızlığı ile yaşamak ve bitirmek zorunda olduğu hayatı yaşıyor onun için her geçen günün her geçen saatin ızdırabı ve acısı tarif edilemez bir boyuta ulaşıyor neden sevilmediğini yada neden sevdiğini düşünüyor buna bir cevap bulamadığı için kapatıyor yüreğini ve acıları ile yalnızlığı ile sadece susuyor bu muhteşem paylaşım için hüzün ve sevgi dolu yüreğiniz için size sonsuz teşekkürler iyilik melekleri ve mutluklar sizinle olsun
Saygılar

guardian

emeğinize ve yüreğinize sağlık..
yine alıp götürdü beni eskileri yazınız evet çok dogru bir söz bazen insan kalbine söz geçiremiyor olmuyacak işlere karışıyor kalbimiz ve sonu yine hüsranla bitiyor...

felegin her cevrine tahanmül gerek
degilmi cefayla sefa müşterek
açılır elbet bahtımız batdıkça batmazya
tükenir elbet dertlerimiz gitdikçe artmazya


saygılarımla..