Hiç Görmedim Seni Ama....

Yaramaz bir çocuk gibiyim.

Her yanımda sen.

Her yanım sen.

Bulanmışım sana delice,

Çok komik gözüküyorum etrafa.

Bulaşmışsın işte bana.

Saklayamıyorum,

İnkar etsem , İnandıramıyorum.

Seni soluyor, seni kokuyor, seni taşıyorum her zerremde.

Koşturuyorum oraya buraya, unutmak için;

Duşun altına giriyorum iyice temizlenmek için;

Yok çıkmıyorsun.

işlemişsin her yanıma;

Arınamıyorum.

Tam geçti bitti derken;

Delisi olduğum aynalar, çıkıyor karsıma yine.

Bakıyorum, yine sen varsın elimde, yüzümde,

Dudağımda, dilimde, sesimde bile.

Gönlüme işlemişsin; her aynaya baktığımda sen

Delisi olduğum aynalardan nefret ediyorum artık,

Ben yokum aynada; kaşım, gözüm, burnum, dudağım farklı sen olmuş.

Benim olan tek bir şey var aynada; kaynağını kalbimden alan; gözümden damlayan yaşlar.

Onlarda, Dudağıma değdiğinde; seni hissettiriyor bana.

Aslında senin olan dudaklarda, beni hissettiriyorlar sana.

Sen… sen… sen…

Aynalar sen,

Yastıklar, yorganlar sen.

Kokundan uzan, kokunla yasamak.

Teninden uzak, tenine dokunmak.

Gözlerinden uzak, gitgide eriyip yok olmak

Bende seni yasamak; sen olmak. Hep sen, tek sen.

Senden kaçarken sen olmak,

Devamlı sana yakalanmak.

Dokunuyorum tenime;

Ellerim sen çünkü.

Bakıyorum yüzüme, gözlerim sen çünkü

Ben buldum bu oyunun gerçek adını:

Körebe…

Gözlerim bağlı seni arıyorum

Dönüyorum, düşüyorum, arıyorum, bağırıyorum, koşuyorum, ulaşamıyorum

Uçurumun ucuna doğru yürüyorum..

Yoksun…