Bilmece(m)sin - Baktabul.CoM, Msn messenger ifadeleri, Avatar, gif, smiley, Resimli Siirler, izle, indir, Komik Resimler, programlar, Resimleri, Haberler

**Okyanus_Ateş** · 05-21-2007, 14:57

Tutamadım kendime verdiğim sözü yine. Aklımın dallarında yuva yapmış sustuğum herşey. Cevaplarını bulduğum herşey gibi yitip gidiyor şu geçmek bilmeyen zaman.

Firar...!

Evet, Firardı senin yaptığın. "Biz"den firar ettin "sen". Zamanını söyleyemem ama, adımını attığın an anlamalıydım diye de hayıflanırım.

Yazık...!

Evet, yazık ettin sen! Gönüllerce yol katettikten sonra Karşıma geçip, salıverdin üzerime "umutlarını ! " Neden yaptın! Madem , milatlarca yıl sonra dahi olsa Firar edecektin, neden yaptın, ne demeye saldın o umutları üzerime! Biliyorum herşeyi , sus! kıpırdamasın dudakların !

Bilme...!

Evet , bilme ne kadar aciz kaldığımı , ve , bilme sensizliğin sularında boğulduğumu. Gönüllerce yol katettikten sonra neden sindirdin kokunu aklımın gamzesine! O çukurda hapis kaldım ben! Bilme!

Bakamıyorum aynaya artık, kimin için hazırlayacağım ki saçlarımın lülesini! Yoksun ki! Geldin mi ki?! Birde , gönüllerce yol katettikten sonra soruyorsun "Bu bir Gerçek mi?" diye!

Gerçek...!

Evet, gerçek / ti... gözlerinin rengi kadar, yalın/yalnız/ayak koştuğun kadar, girip/çıktığın kadar benden başka her gönüle, ve! ve döndüğün kadar buz tutmuş kollarıma! Gerçekti evet! Biliyordum! Biliyordum, çırılçıplak kalacaktı "umut"larım o ilk adımı attığında! Ah kafam..! Ah akılsız başım!

Gözlerim, saçlarımı alnımdan geriye atışım, en onulmaz gerçeğim, bitmek tükenmek bilmeyen hasretim!!!!!!!!!!!!!!!!

Artık çok geç..Sende biliyorsun, uzaklar ve ....

Bilmece'msin..

Geç kalmışlığımın öfkesi
Yaptığım her hatanın sebebi
Gördüğüm renklerin en güzelisin biliyorum.
Çıkar beni bu karanlıktan
Yitip gidiyorum...

alnt

**as3na** · 05-21-2007, 15:11

çok güzel yazan ellerine saglık

**norm** · 05-21-2007, 18:08

cok güzel

**Okyanus_Ateş** · 05-22-2007, 00:45

tskler arkadaslar...

**Okyanus_Ateş** · 05-22-2007, 00:47

Ben bir tek sana inanıyorum sevgili. Ve sen de bu şehirde yaşıyorsun. Bu bana yetiyor.
Benim bu şehre sonuna dek inanmam için bundan iyi bir neden yok şu an.

Dünyanın en yalnız, en karamsar, içimizdeki o büyük ve o kapanmaz boşluklarıyla yaşayan iki insanıydık biz tanıştığımızda. Birbirimiz için hem en büyük ödül, hem de en büyük cezaydık.

Kimse bizim içimizi görmüyordu. Görmedikleri için dışarıda kalıyor ve nefret edip çekip gidiyordu.
Sonra bize duydukları bu nefreti bir yerde öylesine unutup başkasına gidiyorlardı.
Sonra bize duydukları bu nefreti hiç olmadık bir yerde unutulmuş bir şekilde buluyor,
onu içimizdeki yaraya saplıyorduk. Hiç haberleri olmuyordu. Bizi hatırladıklarında
bizden nefret ettiklerini bile unutmuş oluyorlardı çoğu kez. Bizi boşluklarına çekmek istiyorlardı bu kez.
Bize geriye cam kırıklarını bırakıyorlardı. Nefes aldıkça içimize batan cam kırıklarını.
Oysa nefes almaya tapıyorduk biz; biz ikimiz dünyanın en karamsar yaşama sevdalısıydık.
Ama nefes aldıkça, o en çok sevdiğimiz şeyi tekrarladıkça içimiz paramparça oluyordu.

En çok bu acı hatırlatıyordu bize yaşadığımızı.

Ben bu şehre tapıyorum sevgili. Ve birçokları yıkımdan ve yokoluştan bahsedip bu şehirden kaçmayı düşlerken, şimdi en çok sen benziyorsun bu şehre. Çünkü bugüne dek karşına çıkanlar senin sadece güzelliğini, o dayanılmaz çekiciliğini, o ulaşılması kolay sandıkları büyünü gördüler. Kimse içindeki kanayan yüreğini, o derin, kapanması güç boşluklarını, nefes alırken kalbine, damarlarına batan cam kırıklarını görmedi. İçine giremedikleri için senden nefret edip kaçtılar, sonra nefretlerini olmadık bir yerde unutup bir başkasına gittiler.

Sen bu unutulmuş nefretleri arayıp bulmak için kimbilir kaç kez kaybolmuştun bu şehirde.

Şimdi sen en çok bu şehre benziyorsun sevgili. Bir yanın gökyüzünde çılgınca şarkı söylüyor,
bir yanın dünyanın en dokunulmaz kadını. Ama her nefes aldığında içine cam kırıkları batıyor.
Her nefes aldığında içindeki karanlık biraz daha büyüyor.
Biraz daha ulaşılmaz, biraz daha uzak oluyorsun.
Çünkü insanlara yaklaştıkça hep daha uzaklara itildin sen.
Sarılmak istedikçe onlara, biraz daha boşluğa savruldun.

Ama unutma, sen de benim gibi hiç büyümeyen bir çocuksun.
Tapıyorsun yaşamaya, tapıyorsun nefes almaya.
Onca acı çekmene rağmen, AŞKA AŞIKSIN SEN DE BU ŞEHİR GİBİ ...

BENİM GİBİ...

cezmi ersöz...

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç

Okuduğunuz Konuya Benzer Konular
Konu	Konuyu Açan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
bilmece	burada	Beyin Fırtınası	15	06-12-2008 12:27
Bilmece nedir? Bilmece Özellikleri, Bilmecenin Tanımı, Bilmece Anlamı, ( Bilmece )	Download	Nedir	0	05-24-2008 18:55
Anima - Bilmece (Bilmece Şarkı Sözü)	zeynep	Türkçe Şarkı Sözleri	0	04-14-2008 20:09
Bilmece...	d3liii	Fıkralar	0	02-26-2008 18:47
Zor bilmece	hayalet_0312	Fıkralar	2	08-18-2007 02:13

05-21-2007, 15:11	#2
as3na Demirbaş Mesajlar: 517 Teşekkür Etme: 508 299 Mesajina 957 Defa Tesekkur edildi Tecrübe Puanı: 4245	çok güzel yazan ellerine saglık

05-21-2007, 18:08	#3
norm Demirbaş Mesajlar: 991 Teşekkür Etme: 1.402 540 Mesajina 1.094 Defa Tesekkur edildi Tecrübe Puanı: 2438	cok güzel

05-22-2007, 00:45	#4
Okyanus_Ateş åğℓåмåÿåη gØzÿåşℓåяιм Mesajlar: 2.008 Teşekkür Etme: 460 1.424 Mesajina 4.464 Defa Tesekkur edildi Blog Yazıları: 27 Tecrübe Puanı: 56876227	*tskler arkadaslar...*

05-22-2007, 00:47	#5
Okyanus_Ateş åğℓåмåÿåη gØzÿåşℓåяιм Mesajlar: 2.008 Teşekkür Etme: 460 1.424 Mesajina 4.464 Defa Tesekkur edildi Blog Yazıları: 27 Tecrübe Puanı: 56876227	Ben bir tek sana inanıyorum sevgili. Ve sen de bu şehirde yaşıyorsun. Bu bana yetiyor. Benim bu şehre sonuna dek inanmam için bundan iyi bir neden yok şu an. Dünyanın en yalnız, en karamsar, içimizdeki o büyük ve o kapanmaz boşluklarıyla yaşayan iki insanıydık biz tanıştığımızda. Birbirimiz için hem en büyük ödül, hem de en büyük cezaydık. Kimse bizim içimizi görmüyordu. Görmedikleri için dışarıda kalıyor ve nefret edip çekip gidiyordu. Sonra bize duydukları bu nefreti bir yerde öylesine unutup başkasına gidiyorlardı. Sonra bize duydukları bu nefreti hiç olmadık bir yerde unutulmuş bir şekilde buluyor, onu içimizdeki yaraya saplıyorduk. Hiç haberleri olmuyordu. Bizi hatırladıklarında bizden nefret ettiklerini bile unutmuş oluyorlardı çoğu kez. Bizi boşluklarına çekmek istiyorlardı bu kez. Bize geriye cam kırıklarını bırakıyorlardı. Nefes aldıkça içimize batan cam kırıklarını. Oysa nefes almaya tapıyorduk biz; biz ikimiz dünyanın en karamsar yaşama sevdalısıydık. Ama nefes aldıkça, o en çok sevdiğimiz şeyi tekrarladıkça içimiz paramparça oluyordu. En çok bu acı hatırlatıyordu bize yaşadığımızı. Ben bu şehre tapıyorum sevgili. Ve birçokları yıkımdan ve yokoluştan bahsedip bu şehirden kaçmayı düşlerken, şimdi en çok sen benziyorsun bu şehre. Çünkü bugüne dek karşına çıkanlar senin sadece güzelliğini, o dayanılmaz çekiciliğini, o ulaşılması kolay sandıkları büyünü gördüler. Kimse içindeki kanayan yüreğini, o derin, kapanması güç boşluklarını, nefes alırken kalbine, damarlarına batan cam kırıklarını görmedi. İçine giremedikleri için senden nefret edip kaçtılar, sonra nefretlerini olmadık bir yerde unutup bir başkasına gittiler. Sen bu unutulmuş nefretleri arayıp bulmak için kimbilir kaç kez kaybolmuştun bu şehirde. Şimdi sen en çok bu şehre benziyorsun sevgili. Bir yanın gökyüzünde çılgınca şarkı söylüyor, bir yanın dünyanın en dokunulmaz kadını. Ama her nefes aldığında içine cam kırıkları batıyor. Her nefes aldığında içindeki karanlık biraz daha büyüyor. Biraz daha ulaşılmaz, biraz daha uzak oluyorsun. Çünkü insanlara yaklaştıkça hep daha uzaklara itildin sen. Sarılmak istedikçe onlara, biraz daha boşluğa savruldun. Ama unutma, sen de benim gibi hiç büyümeyen bir çocuksun. Tapıyorsun yaşamaya, tapıyorsun nefes almaya. Onca acı çekmene rağmen, AŞKA AŞIKSIN SEN DE BU ŞEHİR GİBİ ... BENİM GİBİ... cezmi ersöz...