g3z3g3n

Asla Pişman Duymayacağım...

Belki acı çekeceğim,beynime saplanmış bir sancı gibi kıvrandıracak sensizlik beni ama unutacağım.Belki bir an elim telefona gidecek,hatta numaranı çevireceğim ve hatta telefonunu çaldıracağım.odanda çınlayan benim telefonumun sesi,bir an odanda dolaşmışcasına bana haz verecek,fakat sen daha açmadan kendime hakim olacağım,sesini duymamaya alıştıracağım kulaklarımı. Belki dokunduğun eşyalara dokunacağım kimi zaman . Yattığın yastıkta saçının bir telini arayacak ellerim ve gözlerim. Burnum kokunu duymak için kapanacak yastığına yüzükoyun. Bir süre sonra başımı kaldıracağım yastığından. Başımı dik tutmasını öğreneceğim. Kimbilir belki duyduğum bir şarkıda seni yaşayacağım. Gittiğim bir yerde seni anacak sesim ama susacağım sesime hakimiyetle. Bir gülüş, bir sesleniş ,bir yürüyüş sen sandıracak bana ve bakacağım o yana. Sensizliği görünce ağlayacak belki yanılan gözlerim;fakat sana dokunamamayı öğrenen ellerimle sileceğim yaşlarımı damlamadan. Kimi zaman hayaline sarılıp sevişeceğim ama kısırlaştıracağım artık düşlerimi. Belki nefes almak seni hatırlatacak bana. Gerekirse bu nefeside keseceğim. Seni unutacağım,evet çok acı çekeceğim, beynime saplanmış bir sancı gibi kıvrandıracak yokluğun. Unutmak beim kutup yıldızım olacak . Bu kaybolmuşluk son bulucak . Kimbilir sana hitap eden kaç mektup daha yazacağım yarım kalan anlatılamayan Kalemim belki uzun süre kıvranacak satırlarda özlem sözcükleri ile. Kıvransın kıvranabildiği kadar ,daha olmazsa elime geçen tüm kalemleri kıracağım 'SEVİLDİĞİNİ UNUT ÇÜNKÜ SEVDİĞİMİ UNUTTUM' diyecek sana bir zamanlar 'SENİ SEVİYORUM' diyen dudaklarım Belki 'UNUTTUM' derken ısıracağım dudaklarımı. Kalemleri kırmaktan kanayacak ellerim. Kolay olmayacak seni unutmak Acı çekeceğim saniye saniye ,nefes nefes. Kah ağlayacak geceler boyu uykusuz gözlerim ,kahdünya dar gelecek ,bir boşluğun içinde yuvarlanacağım, korkacağım . Anılarım kabus olacak gözümde ,beynimde canlanan. Sensizlikle dost olacağım tüm iyimserliğimle . Seninle olan dünyamın kıyameti koptu artık .o dünyanın, o sevginin tanrısı bendim ve şimdi sorguluyorum bu günah sevgiyi .Unutmak azraili olacak o sevginin . Zamanı geldi emrimi verdim azrailime,canını alacak sevgimin .FAKAT ASLA AMA ASLA PİŞMANLIĞINI DUYMAYACAĞIM BU YAŞANMIŞLIĞIN...

g3z3g3n

Kapanmayan Yaram...!

Gideni Beklemek & "Gidenler hep bekle beni derler ve kalanlar hep bekleyeceğine yemin ederler" Her giden ardında bir bekleyen bırakır. Bazen ister bekle beni der, bazen de bekleme hayatına devam et der. Bu bekleme demenin ardında bir beklenme isteği vardır hep... Ve her kalan yüreğindeki acısıyla bekleyeceğim der. Dönmeyeceğini bile bile gelmeyeceğini bile bile sevmeyeceğini bile bile Ve bekler... Yanı başımızdayken fark etmediğimiz bir çok ayrıntı takılır hafızalara. Oysa ne güzelmiş yaşanılanlar dersiniz. Meğer ne çok sevmişim dersiniz. Ve belki de hiç sevilmediğinizi fark edersiniz. En acısı da budur ya zaten. Sevilmeden sevdiğinizi fark ettiğinizde beyninizi yer binlerce soru. Başlarsınız cevabı besbelli olan sorulara kendinizce cevap aramaya. Ve sorgulama zamanı gelir kendinizce.. Oysa unutursunuz bir şeyi. "Aşk Sorgulanmadan Yaşanmalıdır." Baktığınız her yer "onda" biter. Gördüğünüz her şey de "onu" ararsınız. Aynadaki görüntünüzde bir yansıma, sokaktaki köşe başında bir kucaklaşmadır "o". Yağan yağmurdur, denizdeki yakamozdur "o", gecelerin ayı, gündüzlerin güneşidir "o"... Ve son cümleler dökülür artık dilinizden. "O" Mutlu Olsun Yeter. Diyebileceğiniz bir şey kalmamıştır çünkü. Tıpkı yüreğinizi sizden aldığı gibi giderken cümlelerinizi de götürmüştür yanında. Sessizlik kalır geriye biten bir sevgiden. Ve Ayrılık Urganı kalır boynunuzda "yaşlı bir ilmek gibi". Sanki biri ha çekti ha çekecek. Durdu sanırsınız dünyayı ha battı ha batacak. Ama ne dünya durur nede o ilmek çekilir. Hayat devam ediyordur ve bu çarkın içinde sizi de bilmediğiniz başka diyarlara sürüklüyordur. Bitecek sanırsınız acınızı bitmez. Sadece bir yerlere saklanır yüreğinizde.Bir şarkıda, bir şiirin içli mısralarında ve belki de bir sözde kanamaya hazır bir yaradır o artık. "Sessizliğin İçinde Bir Çığlık, Karanlığın İçinde Bir Işık, Yürekte Kapanmaz Bir Yaradır
[ Artık O ]

g3z3g3n

AŞK Uydurduğumuz En Güzel Yalan

Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmişti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.


“Bana kalan,
Beni kalansız bölen bu şehir.
Ah! bu şehir, yalan şehir”


demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim yarattığım, inanmak için yıllarımı harcadığım kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu gördüm. Sen gittin...

Aslında içimden giden sevgili değildi. Ben sadece, yalanıma inanmıştım. O, gerçekti... Aşk bitmişti. Düşünüyorum da acaba aşk, ruhumuzun derinliklerinde yaratılan koca bir yalan mı? Şiirde, müzikte ya da sözde, nerede aşk varsa orada bir de yalan yok mu? Aşk ve yalan, güzel ile çirkin, iyi ile kötü gibi birbirini besleyen, değiştiren ve dönüştüren; biri olmadan diğeri varolamayan ya da anlamsız kalan evrimin temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi? Ya da aşk, yalana sesdeş mi? “Seni seviyorum” derken, aslında içimizde yarattığımız en güzel yalana övgüler mi düzüyor, kendimize olan hayranlığımızı mı dile getiriyoruz?

“Bir gün içimden gittin, anladım.”


Aşk, uydurduğumuz en güzel yalan! Ve aşk, yalan varsa aşktı.


İnsanın doğasında var. Doğrular ne kadar da az cezbeder bizi. Yasaklı ya da yanlış ne varsa, yaptıklarımız hanesine yazmak isteriz. Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalanı bazen istem dışı kullanırız. Söyleyen biz değilizdir ama, söyleten ta kendimizdir.

İçimizdeki yasaklı kimliktir O:


Mülkiyet duygusu ve egosu olağanüstü gelişmiş; ihtiraslı, doyumsuz ve aşka her zaman hazır. Pembedir, mavidir ve daha çok kırmızı. Cıvıl cıvıldır, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve sıcak. Zaafları vardır, yasak ve güzel olan herşeye. O cennetteki en güzel meyveyi tadan, ilk ihaneti gerçekleştirendir. Kısacası O, yaşayan tarafımızdır. En güzel anılarımız, en heyecanlı anlarımızdır...

Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye ve neden gittiğin değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait, seninle gitmişti.

Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.

g3z3g3n

Tek Özlemim SenSin

Orada olduğunu biliyorum. Konuş benimle, lütfen konuş… Söyleyeceklerimi dinlemen, duyman gerek. Açsana şu kahrolası telefonu!



Sanaydı bütün söylemlerim, anlayamadın mı? Her zaman yaptığım gibi seni izledim, bir de sen olmadığın zaman ardında bıraktığın boşluğu. Hangisi kötü diyecek olursan, ikisi de kötü. Varsın aslında, karşımdasın. Ama benim için yoksun. Ya da gerçeği, ben senin için yokum.



Karşımdasın işte, görüyorum. Varlığını sadece gözlerim görüyor. Gözlerim, gözlerinin içinde kaybolmak istiyor. Ellerim, ellerini içinde hapsetmek istiyor. Tenim, teninin sıcaklığında erimek istiyor. Yüreğim, seni istiyor. Bedenim, seni istiyor, her şeyiyle…



Yine varlığınla yokluğun birbirine karıştı. Oradasın, biliyorum. Ben sana göre varolmak için ne yapmalıyım söyler misin? Cevap ver bana!!. Neden açmıyorsun şu telefonu? Ne olur, yalvarıyorum sana.



- Yeter ya yeter, rahat bırak beni!!

- Özlem, canım lütfen, lütfen beni dinler misin?

- Neyi dinleyeyim ya, neyi? Ben evli olsam, kocamla aramda sorunlar da olsa, onun başkalarıyla görüşmesi beni çok kırar, üzer. Benim yüzümden de başkası aynı şeyi yaşasın istemem.

- Ben seni aklı başında sanıyordum ya…

- Sen evlisindeki neden bu, anlıyor musun, bu!

- Ben birisi için var olan bir yuvayı yıkacak kadar salak değilim güzelim.

- Olabilir, ben onu demiyorum. Yıkılan yuvanın bir yerlerinde olmakta kötü.

- Senin ya da başkasının bu konuyla hiçbir şekilde ilgisi yok. Bunu çevremdeki insanlar çok iyi biliyorlar. Bir yuvanın yuva olması için, içinde bir şeyler olması lazım, boş olmaması lazım.

- Evet.

- İşte bizde de bir şey yok, kalmadı. Ne diye onun hayatı da benim hayatım da bu şekilde geçip gitsin. Mantıklı olanı, olmadığı yerde bırakmak. Şu anda olduğu gibi. Oldurmak için her şeyin denendiğinden emin olabilirsin. Ama olmayınca olmuyor. Bahaneler bitmez. Biri çözülse, başka biri çıkar. İstekli, heyecanlı, hevesli, yürekli olursan sorunlarla baş edebilecek gücü kendinde bulabilirsin. Eğer karşındaki insana karşı gerçekten bir şeyler hissediyorsan. Sana şunu söyleyeyim, ben bu dilekçeyi sen isteseydin de hiç düşünmeden seve seve verirdim. Seni gerçekten sevdim. Dün Saadet’le konuşurken o da benimle aynı düşünceyi paylaşıyordu. Boş değil demek ki sana karşı diyordu.

- Boşum demedim ki ben. Zaten hiç tahmini zor değil.

- İşimiz tahminlerle, faraziyelerle değil güzelim, gerçeklerle. Ama hiç pişman değilim. Hayatımda inan bana hiç bu kadar aç ve birine muhtaç hissetmemiştim kendimi. İyi ki varsın. İnan bana gene olsa, gözümü kapar, yine bu hayal dünyanın içine dalar, yine yaşarım. Ben deliyim biraz, biliyorsun.

- Biliyorum.

- Yine üzdüm seni, kusura bakma. Ama yapabildiğim sadece bu sana karşı. Elimden başka bir şey gelmiyor ki… Keşke gelse…

- Yok, ben iyi değilim zaten.

- Keşke saçlarını okşarken gözlerinin içine bakarak içimdeki sevgiyi akıtabilsem içine. Keşke teninin kokusunu doyasıya içime çekerken aldığım nefesin kıymetini yüzümdeki mutluluktan anlayabilsen… Keşke dudaklarından çıkacak iki kelimenin bana verdiği mutluluğu görebilsen. Ama bunları yapamam ki ben… Sadece, sadece resmine bakıp iç çekerek, heyecanla yoluma ışık tutabilecek bir tebessümünü bekleyebilirim .

- Bugün zor.

- Biliyorum canımın içi. Benim için hiç kolay olmadı. Olmayacak da.

g3z3g3n

AŞK Anılarda Gizliydi

Her gün aynıydı kız için mutsuz ve hüzün dolu… Ta ki onu tanıyıncaya kadar. Sevilmenin keyfine varıp olabildiğince sevinceye kadar. Hayatta olan her şeyin yaşamak için bir amacı olduğunu bunların en yücesininse sevgi olduğunu anlayıncaya kadar…



Sonunda ömrü boyunca aradığı şeyi bulmuştu ; sonunda güvenecek inanacak birisini bulmuştu . Kıza sadece mutluluğu yaşatacak kişiyi bulmuştu. Sanki onunla doğmuş, hayatta ki tüm güzellikleri onunla keşfetmeye başlamıştı. Mutluydu ve mutlu olmaya devam edeceğini sanıyordu. Her geçen gün kızın sevgisini daha da artırıyordu daha çok bağlanmaya başlamıştı, çocuğa, her saniyesini onu düşünerek değerlendiriyordu. Kızın sevgisi ne kadar arttıysa çocuğun ilgisi ise bir o kadar azalıyordu. Halbuki çocuk hiç aklında yoktu kızın hiç düşünmemişti onu sevip onun için canını bile feda etmeyi göze alacağını ama olmuştu işte bunun tek açıklaması vardı o da KADERdi. Kader karşılaştırmıştı onları ve Tanrı istemişti birbirlerini sevmelerini. Onlar ise çaresiz boyun eğmişlerdi bu isteğe ve mutluydular. Ta ki çocuk bu AŞK’a karşı koymaya başlayıncaya kadar…



Kız hayatı yeni yeni öğrenmeye başlıyordu. İnsanları yeni yeni tanıyor ve yaşamın acımasızlığını yeni keşfediyordu. Ve tüm bu karmaşanın içinde bulmuştu onu… Sevmiştide hem de sonsuz. Çocuk onun için hayatın karmaşasından kurtulmak için sığınacağı bir liman gibiydi. Onu sonsuza kadar koruyabilecek, en acımasız dalgalara sırf onu koruyabilmek için gözünü kırpmadan göğüs gerebilecekti. Hayat gibi AŞK’ın da acımasız olduğunu bilmiyordu aslında biliyordu ama inanamıyordu bir türlü buna. Birlikte geçirdikleri her dakika kız için hayatının en mutlu zamanlarıydı. Çocuğun yanından ayrılası gelmiyordu. Elini tutması, sarılması , saçlarını karıştırması, kulağına seni çok seviyorum diye fısıldaması kız için tüm dünya’ya bedeldi. Halbuki çok çabuk kaptırmıştı kendini çok çabuk kanmıştı yapmamalıydı. Karşısındaki canın ta içi bile olsa bu kadar gözü kapalı güvenmemeliydi. Her şey gibi AŞK’ta büyüsünü yitirirdi çünkü, geride sadece sevgi kalırdı ve oda hiç var olmamışsa bu duygudan geriye sadece anılar kalırdı ve onlarda çok çabuk unutulurdu elbet. Kız sevmişti hem de çok, çocuk ise aşıktı beklide çok, ama anlaşılan sevmemişti çünkü bir kalemde silmişti kızı. Anılarda unutulacaktı er ya da geç, kızın boşalan yerini bir yenisi dolduracak ve kolayca unutturacaktı onu. Ama kız unutamazdı ona bu AŞK’tan miras kalan bir tek anılar değildi SONSUZ SEVGİSİNE birde SONSUZ ÖZLEM eklenmişti artık. Bir başkasına “aşkım” demek “seni çok seviyorum” demek imkansızdı onun için. Artık hayat anılarda anlam kazanıyordu.



Yıllar sonra bir gün karşılaştılar. Çocuğun eli başka bir kadının beline dolanmıştı yanlarında ise küçük bir çocuk BABA diyerek onun paçalarını çekiştiriyordu. Çocuk mutluydu yani öyle gözüküyordu. Kızın tüm umutları sönmüştü. Belki hatasını anlarda geri gelir diye beklediği o, artık başkasına aitti. Biran duraksadı ve düşündü sadık sevgisiyle bağlandığı hayatı birlikte aşacağını onu hep koruyup kollayacağını düşündüğü insan GÜVENDİĞİ İNANDIĞI insan O’muydu. Olamazdı bir yerlerde bir yanlışlık vardı. Çünkü kızın sevdiği çocuk o değildi kız aslında hayattan korkmuş hatıralara sığınmış ve sadece beklemişti… Artık gücü kalmamıştı bekleyemezdi. Beklememeliydi zaten anılarda can bulmak istiyordu yaşamının en mutlu dakikalarını bir ömür boyu yaşamak istiyordu. Elini sol göğsünün üstüne YÜREĞİN ATTIĞI YER’e götürdü. Hiç bir şey duyumsamadı. Daha sıkıca bastırdı ve dinledi fakat orada olmasını umduğu yürek başka bir can da atıyordu; çocuğun yüreğinin içinde… Bu yıllardır böyleydi zaten ne zaman kalp atışlarını dinlemek istese elleri boşlukta kalır duyumsadığı tek şey ise acı olurdu. Bugünden sonra artık dayanamazdı geri dönmek istiyordu anılarına geri dönmek ve düşündü… Gerçekten sevmiş miydi yoksa sadece hayata karşı bir korkumuydu bu bir kere incinen yüreğini bir daha incinir korkusuyla ondan başka kimseye açmamıştı. Ama olsundu hayatında sadece bir kere sevmişti hem de SONSUZ sevmişti. Anılarını düşündü her bir yenisi hatırladıkça yüzünde hafif bir tebessüm oluşuyordu. Ve o günü hatırladı; terk edildiği o günü yüzündeki tebessümü gözlerindeki yaşlar siliverdi yüreğindeki bir damla mutluluğu ise kıskanç hüzün boğdu, hiçbir şey eskisi gibi değildi OLAMAYACAKTIDA… Ama kız anılarında mutluydu. Deniz kenarına gitti eskiden korkarak baktığı azgın dalgalar onu ürkütmüyordu artık. Yükselen her bir dalga anılarını getiriyordu kıza. Esen rüzgar sevdiğinin nefesini, batan güneş ise yitirdiği AŞK’ını hatırlatıyordu. Anılarına kavuşmak istiyordu, denize doğru ilerledi attığı her adımda içine bir sevinç doğuyordu azıcık kalmıştı şu son adımla birlikte mutluluk onu karşılayacaktı. Son adımı da attığı anda çocuk kızın elinden kavradı, sarıldılar yine el ele tutuştular kız ağlıyordu çocuğun ise gözleri dolmuştu sahil boyunca yürüdüler çocuk “Ben de seni bekliyordum AŞKIM nerelerde kaldın” dedi. Kız konuşmadı sadece tebessüm etti ve mutluydu çünkü ANILARINA KAVUŞMUŞTU…