Ne kadarda zormuş… Ne kadarda zormuş; atmak kalbimden seni. Ne kadarda zormuş unutmak bütün geçmişi. Sanki bir geçmişimiz varmış gibi… Ummak ve unutmak ne kadar da zormuş. Bilmem biliyor musun? Ama ben her yerde seni görürken her yerde sesini duyduğumu sanıyorken. Her adını duyduğumda hala garip bir sevinçle gülerken ne kadar da zor fırlatılıp atmak seni kalbimden. Oysa ne garip ki kalbimin en güzel köşesine yerleşmen bir saniye fazla sürmemişti. Şimdi unutmaya çalışırken seni artık kalbimin bir parçası olduğunu bilmek ne kadar da zormuş. Ne kadar da zormuş seninle birlikte öldürmek kısacık mutlu geçmişimi ne kadar da zormuş unutmak. Aklımdan bir türlü çıkmayan gülümseyişini. Ne kadar da zormuş seni tam yanımdayken özlemek her bir zerreni. Ne kadar da zormuş kalbimden ata bilmek seni… Ben sensiz geçen her güne lanet okurken! Günler geceler sen olmayınca geçmek bilmezken… Ben hala bir umut geçmişten bir yardım isterken… Aslında benim için hiçbir zaman olmadığını bilmek ne kadar da zormuş. Seni mutluluğum, seni ışığım, seni nedenim görürken. Sen birden bire karanlık dünyama bir güneş gibi doğmuşken… Sen tam ben düşerken elini uzatmışken ne kadar da zormuş o karanlıklara gömülmek yeniden. Ne kadar da zormuş beni çıkardığın o kuyuya yeniden itmek. Ne kadar da zormuş sevmek seni; sen hep başkasıyla birlikteyken. Biliyor musun senin başkasına ait olduğunu bilmek ne kadar da zor! Biliyor musun seni hala bu kadar çok severken; seni unutmaya çalışmak çok zor. Ne kadar da zormuş seni sevmemem gerekirken seni sevmek. Keşke bilseydim bu aşkın bu kadar çok acı verebileceğini… Uykusuz bir geceye daha “MERHABA” Güneşsiz bir sabaha daha “MERHABA” Sensiz bir güne daha “MERHABA” Ne kadar da zormuş birden bire her şeye demek “ELVEDAAAA” yorumlarınızı bekliyorum arkadaslar