 Gidiyorlar siyahım. Biz istemeden bırakıp gidiyorlar hayatı.
Sessiz çığlıklarımı topladım içimden; sana dair ne kadar anı varsa yeniden yaşadım düşlerimin karşı koyamadığım sahnelerinde. gözlerine baktım, ellerini tuttum, yanına uzandım,sigaranın dumanından yudumladım.. Sana dair ne varsa yaşadım…
Uyandım sonra, ne yapıyorum ben. Neden koşuyorum sonu gelmeyecekmiş gibi hayatın içinde. Neden hiç durmuyorum, neden nefes nefese yaşıyorum…
Bir yerde duruyor oysa hayat; senin de benim de göremediğim bir yerde duruyor, biz sadece düşünmüyoruz hayatın bir yerde durdurduğunu insanları.
Kaç saat uyudum bilmiyorum ya da kaç saat uyuttum kendimi. Düşün birinden birine geçtim hep. Suların kabarmasını izledim bir düşümde, bir düşümde saatlerce konuştum tanımadığım insanların içinde. Konuştum kendim dışında ne varsa anlattım. Onlar dışında ne varsa dinledim. Geçip gidiyordu hayat bir düşte anladım. Bordo defterimin sayfalarında okumadığın bir sayfayı okudum uyanınca. Anlatamadıklarım ne çokmuş sana. Anlatsam anlamayacakların ne çokmuş. Okudum anladım.
Gidiyorlar siyahım. Biz istemeden bırakıp gidiyorlar hayatı. abimin salondaki adımlarını duyuyorum bazen. bana takılmalarını duyuyorum” büyüdün mü kız” deyişini duyuyorum. Salonda hala adımları. Bordo defterimin sayfalarında. Düşümün hatırlanılası anılarında… Hala hayaleti dolanıyor hatırlanmak ister gibi unutanların rüyalarında. Oysa unutuluyorlar siyahım. Kim ne derse desin; unutuyor insan. Koştuğu zamanlarda…
Kaç yıl geçti bak dört mü? Beş mi? saymayı bile bırakıyor insan.
Siyahım koşup durmaktan yoruluyor bedenim. Anlayamıyorum koşmalarımın içinde ama durduğumda, yastığıma başımı koyduğumda “ne yapıyorsun sen” diyorum. “nereye koşuyorsun, neden koşuyorsun” diyorum. Dingin vakitlerimde anlıyorum koşmaların bir yerde beni bitireceğini. bakıyorum işte…dinliyorum…birisi daha uğurlanacakmış ikindi namazından sonra hiç koşamayacağı bir yere.…birisi daha kaldırılacakmış unutulmuşluğun içine…
Siyahım;
akrebin peşinde sürükleniyor yelkovan.. Yakalayamayacağını bile bile koşup duruyor ardı sıra.
ben koşuyorum, düşüyorum, anlıyorum…ve kabulleniyorum unutuluyormuş gittiğinde insan….
UNUTULUYORMUŞ...
D.D |