Hayat çekilmez oldu. Her nefes alışım, her solumam içime batan bir diken misali canımı acıtıyor. Olmuyor. Hiç böyle düşünmemiştim hayatı, yasamayı. Bu kadar anlamsız ve boş gelmemişti şimdiye kadar. Ta ki o günden sonra her günüm bir azap günü, her yaşadığım üzerime büyük bir yük gibi bindi. Ne yapsam da bundan bir türlü kurtulamadım. Hala canım acıyor. Dayanamıyorummm. Öyle bir viranelere bırakıp gitti ki ne tutunacak bir dalım ne de çıkabilecek bir yolum var. Sıkışıp kaldım her yerde… Nereye gitsem, ne yapsam hep aynı şey. Koskoca bir sensizlik… Her yüzde, her bakışta hatta her harekette her şey ve herkes senden bir parça sanki. Bırakıp gidişin… Hiç düşünmeden gittiğin gün… işte o gün öyle bir iz bıraktı ki artık hayatta ne güvenilebilecek bir kişi ne de o duyguya ait bir inanç kaldı içimde… Her şey seninle gitti ve bitti... Artık her yerde o kısacık yaşanmış hatıralar var. Her köşe başında durup bir umutla beklemek… Belki bir gün… Belki bir gün çıkıp gelir, gelirde beni bu çaresizlikten kurtarır diye… Bekliyorum... hala gelmedin,gelmeyeceksin biliyorum.. Olsun. Seni sensiz yaşamakta güzel… Her gece o gözlerinle avunmak, içimi ısıtan o gülüşünle uykuya dalmak yetiyor bana… Tek bir eksik var şimdi…ya götür kalanını ya da tamamla beni :.(