Vazgeçtiğim;
Vazgeçildiğim anımda çıktın karşıma.
Dünlerimin tozunu almamıştım henüz ve darmadağınıktı bütün anılarım...
Suskunluğum birikmişti dudaklarımda.
Vazgeçtiğim;
Vazgeçildiğim anımda çıktın karşıma. Sefildim...
Pimi çekilmiş bekliyordum gerçeğin içinde; gidenlerin ardından kalan etten duvarlarım vardı...
Kafamın içinden; ardından ağladıklarımı yollamamıştım henüz.
Kendimi dünümde yaratmıştım...
Bugünüm için yaşayan bir “ben”e yer yoktu bu yolculukta.
Kurşun sesi kadar hızlıydı acılar yüreğime otururken... Ne kurşunu havada tutabiliyordum ne de sevdayı sıcak bir yürekte...
Benim alışverişlerim de hiç adil olmamıştı zaten, acılarımı nakit yaşayamamıştım hiçbir zaman... Vadesini bir ömür ödüyordu yüreğim.
Zemherilerim; mevsim dönüşlerini yaşamadı hiç ve düş bahçelerim için bahara geçit vermiyorlardı. Yaramazlıkları sonrasında uslanmış bir çocuk edasıyla dolanıyordu yalnızlığım düş bahçemin zemherisinde; zemherilerim bile ipotekliydi...
Darmadağın mazimin nazını çekiyordu bugünüm...
Vazgeçtiğim;
Vazgeçildiğim anımda çıktın karşıma.
Davetsiz bir konuk gibi geldin...
Ne gel diyebiliyordum,
ne de git...
Bugünüm ve düşlerim için köprü olma hevesi vardı duygularında.
Ne diyebilirim ki Sana?
...
Gerçeğime düşün elleriyle dokunacaksan gir içeri
Gerçeğime aşkın yalanlarını söyleyeceksen gir içeri
Dağınıklığımı dağınıklığınla toplayacaksan,
mühürlü olanları açacaksan gir içeri...
Kurşunu havada,
sevdayı yürekte tutacaksan gir içeri...
Yalan da olsa gir,
gerçek de olsa...
Nasıl olsa ikisi de yaralıyor insanı
Farketmez Vazgeçtiğim...
Nasıl olsa ne kurşunu havada tutabiliyorum, ne de sevdayı sıcak bir yürekte...
(alıntıdır)